سه‌شنبه ۳۱ فروردين ۱۴۰۰ - April 20 2021
کد خبر: ۱۲۵۰۹
تاریخ انتشار: ۲۹ آذر ۱۳۹۴ - ۱۰:۳۴
جان دویچ، مدیر سابق اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در مصاحبه با نیویورک تایمز با اشاره به ارنست مونیز می‌گوید: «گاهی یک دانشمند دقیقا در لحظه مناسب و دقیقا با تخصص مورد نظر وارد دولت می شود».
با نزدیک شدن به پایان سال میلادی، نشریه فارین پالیسی از مدتی پیش بخشی از وبسایت خود تحت عنوان «تصمیم‌گیران» را به معرفی چهره‌های تاثیرگذار جهان در سال 2015 اختصاص داد. 

فارین پالیسی در این بخش که در واقع آلبوم یادبودی برای اقدامات تاثیرگذار سال 2015 است برخی از چهره‌های مطرح را نیز در برابر هم قرار داده و اقدامات مشترک آن‌ها را بررسی کرده است.

علی اکبر صالحی رئیس سازمان انرژی اتمی ایران و ارنست مونیز وزیر انرژی ایالات متحده آمریکا، از چهره‌هایی هستند که در یکی از برگ‌های آلبومِ «تصمیم‌گیران» در یک قاب قرار گرفته‌اند.

فارین پالیسی در معرفی این دو چهره می‌نویسد: بیشترِ اعتبارِ توافق تاریخی هسته‌ای میان ایران و قدرت‌های جهانی نصیب دیپلمات‌ها شد. اما در این میان دو فیزیکدان بودند که الزامات علمی مورد نیاز برای تحقق این رویداد سیاسی بزرگ را فراهم کردند. علی اکبر صالحی، رئیس سازمانِ انرژی اتمی ایران و ارنست مونیز، وزیر انرژی ایالات متحده، در سال ۲۰۱۴ به مذاکرات هسته‌ای بین ایران و شش قدرت جهانی پیوستند، و تخصص خود را برای پیش بردن گفتگوها به کار گرفتند و به ویژه درباره دستیابی به یک تصمیم مشترک در مورد محدودیت‌هایی که باید بر برنامه غنی سازی و سانتریفیوژهای ایران اعمال می‌شد، بیشترین بار را به دوش داشتند.

در واقع امسال،این دو کار مهیا ساختنِ یک توافق نوآورانه، بدیع و راه گشا را به سرانجام رساندند که نه تنها در زمینه تعیین کردن میزان تولید اورانیوم و همچنین پلوتونیوم در ایران رهیافتی سازنده بود، بلکه راه را برای همکاری‌های علمی گسترده تر در حوزه های تخصصی هسته‌ای، از گداخت هسته ای (nuclear fusion) تا درمان سرطان (cancer therapy) نیز گشود.

جان دویچ، مدیر سابق اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در مصاحبه با نیویورک تایمز با اشاره به ارنست مونیز می‌گوید: «گاهی یک دانشمند دقیقا در لحظه مناسب و دقیقا با تخصص مورد نظر وارد دولت می شود». 

نکته جالب توجه این است که چهار دهه پیش از این، مونیز و صالحی هر دو در MIT ، سازمان تکنولوژی ماساچوست (Massachusetts Institute of Technology) در کنار هم بودند. البته نه به عنوان نماینده و مذاکره کننده دو کشور رقیب، بلکه به عنوان دو دانش‌پژوه. مونیز به عنوان استاد دانشگاه و صالحی به عنوان دانشجوی دکترایی که در زمینه رآکتورهای نوترون‌ِ سریع (fast-neutron reactors) مشغول مطالعه بود. در گرمای مذاکرات، وقتی که نخستین نوه ی صالحی متولد شد، مونیز هدیه‌ای را که نشان دانشگاه MIT بر آن نقش بسته بود به نوه ی هم دانشگاهی پیشین خود هدیه داد.

گروه ترجمه و تحلیل امید هسته‌ای / امین درستی

نام:
ایمیل:
* نظر: