جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۸ - October 18 2019
کد خبر: ۳۸۷
تاریخ انتشار: ۲۳ اسفند ۱۳۹۲ - ۱۱:۲۳
اولین بمب اتمی جهان چندماه پیش از پایان جنگ جهانی دوم در جزیره «آلاموگوردو» در نیومکزیکو توسط آمریکا آزمایش شد.بنابراین اولین کشوری که سلاح هسته‌ای ساخت، آمریکا بود.
اولین بمب اتمی جهان چند ماه پیش از پایان جنگ جهانی دوم در جزیره «آلاموگوردو» در نیومکزیکو توسط ایالات متحده آزمایش شد. بنابراین اولین کشوری که سلاح هسته‌ای ساخت، آمریکا بود. البته پیش از آن نیز تلاش‌هایی از سوی برخی کشورها از جمله آلمان نازی صورت گرفته بود. نازی‌ها تقریبا تا یک قدمی بمب اتم رسیده بودند اما هایزنبرگ فیزیکدان مهم آلمانی به دلایلی گام آخر را برای تولید بمب اتمی بر نداشت.

به گزارش پایگاه خبری-تحلیل امید هسته ای، پس از ایالات متحده، روسیه ( شوروی ) انگلیس، فرانسه و چین هم دارای تسلیحات اتمی شدند.

اما دانش هسته ای در همین سطح باقی نماند. کشورهایی همچون هند، آفریقای جنوبی، رژیم صهیونیستی، پاکستان، برزیل، ژاپن، کره جنوبی و ... نیز به باشگاه دارندگان فناوری اتمی وارد شدند. برای مثال گفته می‌شود ژاپن دانش فنی لازم برای ساخت بمب اتمی را در اختیار دارد و از سی سال قبل تاکنون تا ساختن اولین بمب اتمی، تنها یک هفته فاصله دارد.

با این حال ژاپن به واسطه تعامل سیاسی با غرب و نزدیکی به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از بالاترین حد اعتماد آژانس به سلامت فعالیت‌های خود نیز برخوردار است.

اما تمام کشورهای دارای فناوری هسته‌ای به سمت ساخت بمب نرفتند. آفریقای جنوبی، ژاپن، کره جنوبی و برزیل علی‌رغم داشتن دانش فنی لازم فاقد سلاح هسته‌ای هستند. اما هند، پاکستان، رژیم اسراییل و کره شمالی فناوری هسته‌ای را تا مرحله ساخت سلاح هسته‌ای دنبال کردند.

شتاب گرفتن روند ورود به باشگاه هسته‌ای زمینه‌ساز اقدامات کاربردی‌تری شد. این اقدامات برای کاهش دامنه رقابتی شد که ممکن بود به ساخت هر چه بیشتر سلاح های هسته‌ای منجر شود.

اضافه شدن این کشورها به این باشگاه اتمی سبب شد تا در راستای محدود کردن تسلیحات اتمی پیمان نامه NPT مطرح شود. با این حال هنوز همه کشورها عضو NPT نیستند.

در این راستا ان پی تی یا معاهده منع گسترش سلاح های اتمی از سال 1970 به اجرا گذارده شد و تا پایان سال 2010، 189 کشور عضو این پیمان شدند.

هرچند که برخی کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای یعنی هند، پاکستان و البته رژیم صهیونیستی هرگز به این پیمان نپیوستند و کره شمالی نیز که عضو شده بود از آن خارج شد.

بر اساس این پیمان :

1. کشورهای دارنده سلاح اتمی متعهد به کاهش تسلیحات اتمی و عدم گسترش آن در جهان شدند.

2. کشورهای عضو که سلاح اتمی ندارند تعهد می‌دهند در مسیر دستیابی به این سلاح‌ها گام برندارند.

3. همه اعضاء تحت نظارت آژانس قرار گیرند

4. کشورهای عضو تعهد می‌دهند که مذاکرات احتمالی دراین رابطه را با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی با حسن نیت دنبال کنند.

5. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و کشورهای عضو استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی را در همه کشورهای عضو امکان‌پذیر کنند.

اما این پیمان از نظر اجرا و عملیات از ضعف‌های اساسی برخوردار است در این باره محمد البرادعی، رئیس پیشین آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در خاطرات خود می‌نویسد: " برای چند دهه از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی انتظار می‌رفت تنها در باره چیزی تحقیق و بررسی کند که اعضاء ان‌پی‌تی اعلام کرده بودند " . یعنی در اغلب اوقات کشورهای عضو، اطلاعات درستی نمی‌دادند.

چرا این کشورها می‌توانستند اطلاعات نادرستی بدهند.

البرادعی می‌نویسد : " این مساله غامض که در مرکز دیپلماسی اتمی قرار دارد، به ظرفیت دوگانه فناوری و علوم هسته‌ای باز می‌گردد. علم اتمی، نمونه افراطی از یک معمای کلاسیک است؛ جوامع انسانی می‌توانند از پیشرفت، تکنولوژی با اهداف خوب یا بد استفاده کنند. خواه استفاده نهایی از یک کلاهک اتمی باشد و خواه یک ایزوتوپ پزشکی برای معالجه سرطان، فناوری و علم اساسی آن مشابه است. تنها هدف متفاوت است " .

این نوشته محمد البرادعی ایرادی اساسی است به مفاد بر کاستی‌های مفاد ان‌پی تی. چنانچه می‌نویسد:«آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مقابل رژیم‌هایی که می‌خواهند فعالیت‌های اتمی غیر قانونی خود را مخفی کنند، مانند یک پلیس ضد شورش با چشم‌های بسته است». البرادعی می افزاید که ان پی تی از نظر اجرا و عملیات بسیار ضعیف بوده و حتی جنبه های خلع سلاح آن ضعیف تر هم هست و می نویسد:« نه ساز و کاری برای بررسی پیشرفت های ضروری در مذاکرات خلع سلاح وجود دارد و نه یک بدنه طراحی شده اشتباهی و نه مجازاتی برای شکست در کسب موافقت. در نهایتف معاهده یک تناقض بدیهی دارد: با قبول مذاکره، یعنی تسهیل مبادله تجهیزات و مواد هسته ای و اطلاعات با اهداف صلح آمیز، اعضای ان پی تی همزمان توانایی کشورهای فاقد تسلیحات اتمی را برای پیگیری تسلیحات اتمی افزایش می دهند؛ بویژه زمانیکه پای فناوری چرخه مشخصی از سوخت اتمی در میان باشد».

این انتقادها ناظر بر اجازه استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای و نحوه تفسیر قدرتهای بزرگ از ان پی تی به ضرر کشورهای فاقد تکنولوژی هسته ای است. برای مثال ایران از جمله کشورهایی است که سعی کرد تا به تکنولوژی صلح آمیز هسته ای دست یابد. قصد ایران برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای در اختیار گرفتن آن در امور پزشکی، کشاورزی، برق هسته ای و ... است.

در این میان تلاش های ایران برای دستیابی به تکنولوژی صلح آمیز هسته ای همواره با اعتراض کشورهای دارنده تسلیحات اتمی رو به رو شده است.

امریکا، اسرائیل و برخی متحدان غربی و عربی آنها مدت هاست ایران را به تلاش برای دستیابی به تسلیخات هسته ای متهم کرده اند.

این در حالی است که از نظر ان پی تی ایران حق استفاده صلح امیز از انرژی هسته ای و حق برخورداری از چرخه سوخت و غنی سازی را برخوردار است. در ماده 4 ان پی تی آمده است:« هیچ نکته ای در این پیمان نباید به گونه ای تفسیر شود که حق مسلم همپیمانان در انجام تحقیقات، تولید و استفاده از انرژی هسته ای برای مقاصد صلح آمیز را تحت تاثیر قرار دهد. ین امر باید بدون اعمال تبعیض و در مطابقت با مواد 1 و 2 این پیمان باشد».

ماده 1 دولت هایی که دارای سلاح هسته ای هستند را متعهد به عدم ارائه مواد و ابزار با کاربرد تسلیحات هسته ای به دیگر کشورها کرده و ماده 2 نیز کشورهای فاقد سلاح هسته ای را از دستیابی به تسلیحات اتمی باز می دارد.

همچنین در ماده 5 ان پی تی آمده است:« تمام هم پیمانان متعهد می شوند تمهیدات لازم را اتخاذ کنند تا در مطابقت با این پیمان، تحت نظارت مناسب بین المللی و در چارچوب روال های بین المللی مقتضیف از دسترسی تمام دولت های فاقد تسلیحات هسته ای وارده در این پیمان به مزایای بالقوه حاصله از انجام هرگونه انفجارهای صلح آمیز هسته ای حصول اطمینان کنند».

این در حالی است که برای نمونه کمپانی زیمنس کشور آلمان که پیمانکار ساخت نیروگاه اتمی بوشهر بود به بهانه حمله های عراق به ایران در زمان جنگ از ایران رفت و بعد از آن نیز حاظر به ادامه ساخت آن نشد. پس از آن نیز به دلایل سیاسی بسیاری از کشورهای برخوردار از توان هسته‌ای حاضر به همکاری و تعامل با ایران نشدند و از این رو ایران خود دست به کار شده و با تحمل فشارهای سیاسی ناقضان معاهده ان‌پی‌تی و البته رعایت قواعد بین‌المللی و همکاری با آژانس، فن‌آوری هسته‌ای را در ابعاد کامل و حتی در زمینه چرخه سوخت اتمی در کشور نهادینه ساخت.

با این حال جامعه جهانی به راحتی در مقابل شماری از کشورها و قدرت‌هایی که بدون کوچک ترین مقاومت و کشمکشی، تسلیحات هسته ای را به صورت رسمی در اختیار دارند، سکوت کرده است.

آمریکا علاوه بر اینکه بر اساس آمار در خاک خود چندین هزار کلاهک هسته ای دارد، بر اساس توافقنامه اشتراک تسلیحات هسته ای با ناتو، صدها کلاهک هسته ای هم در کشورهای دیگر مستقر کرده است. این موضوعی است که نقض آشکار روح ان پی تی ( پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای ) به حساب می آید.

از این گذشته درحالی که همه کشورهای جهان به در اختیار داشتن تسلیحات هسته ای توسط رژیم صهیونیستی اذعان دارند، اما این رژیم در کنار پاکستان و هند این پیمان را نپذیرفته اند.

علاوه بر این، اسرائیل تنها مانع اصلی تحقق « خاورمیانه عاری از تسلیحات هسته ای » در منطقه به شمار می رود و آمریکا نیز در حمایت از این رژیم با اقدامی یکجانبه مانع برگزاری کنفرانسی در این زمینه در سال 2012 در هلسینکی فنلاند و دیگر مجامع بین‌المللی شده است. حال آنکه برگزاری این کنفرانس با اجماع و با حضور آمریکا در کنفرانس بازنگری سال 2010 تصویب شده بود.
با این حال کشورهای جهان نسبت به پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای
(NPT) به 4 گروه تقسیم می‌شوند:

1- کشورهای دارای سلاح اتمی و عضوNPT(NWS)

5 کشورآمریکا، چین، فرانسه، انگلستان و روسیه کشورهایی هستند که عضو NPT بوده و دارای سلاح هسته ای هستند و توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی مورد بازرسان قرار نمی گیرند!!! و در شورای امنیت سازمان ملل از امتیاز وتو نیز برخوردارند و معمولا به عنوان P5 شناخته می شوند.

2- کشورهای میزبان سلاح اتمی و عضو NPT

پنج کشور ترکیه، آلمان، بلژیک، هلند و ایتالیا فاقد تسلیحات اتمی می باشند اما میزبان کلاهک های هسته ای آمریکا هستند و به همین خاطر به « 5 کشور اعلام نشده هسته ای جهان » مشهور شده اند. بر اساس توافق نامه اشتراک تسلیحات هسته ای میان آمریکا و ناتو، امریکا کلاهک های هسته ای خود را در این کشورها مستقر کرده است. با توجه به اینکه این 5 کشور" عضو فاقد سلاح هسته ای معاهده NPT " محسوب می شوند، متعهد هستد که سلاح هسته ای نداشته باشند و وجود و مشخصات هرگونه مواد هسته ای را به آژانس اطلاع دهند. لذا عدم اعلام اطلاعات کامل از اورانیوم با غنای بالا ( HEU ) و پلوتونیوم موجود در سلاح های هسته ای مستقر در خاک این کشورها به آژانس بین المللی تخلف از ماده 3 معاهده NPT محسوب می شود.

3- کشورهای دارای تسلیحات هسته ای و فاقد عضویت در NPT

هند، پاکستان و کره شمالی کشورهایی می باشند که دارای تسلیحات هسته ای بوده و عضو NPT نیز نیستند و به « کشورهای به رسمیت شناخته نشده » معروف می‌باشند.در بین این کشورها کره شمالی از عضویت در آژانس بین المللی انژی اتمی خارج گردیده است. علاوه بر کشورهای فوق، رژیم جعلی اسرائیل نیز دارای سلاح اتمی و فاقد عضویت در NPT است.

4- کشورهای فاقد سلاح هسته ای و عضوNPT(NNWS)

این کشورها منجمله جمهوری اسلامی ایران که اکثریت اعضاء آژانس بین المللی انرژی اتمی را تشکیل می دهند. این اعضاء مطابق قرارداد پادمان جامع آژانس مورد بازرسی قرار می گیرند و معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای را امضاء کرده و فاقد هرگونه تسلیحات هسته ای می باشند.


نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۱
غیر قابل انتشار: ۰
inhnews
جمال
|
TURKEY
|
۱۷:۰۳ - ۱۳۹۲/۱۲/۲۶
inhnews
0
0
inhnews تقسیم بندی که از نسبت کشورها با NPT ارایه کرده اید کوتاه گویا و آگاهی بخش است . متشکرم .
نام:
ایمیل:
* نظر: