دوشنبه ۰۷ مهر ۱۳۹۹ - September 28 2020
کد خبر: ۸۷
تاریخ انتشار: ۳۰ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۴:۴۲
حادثه دیگری که در این زمینه رخ داد و از آن به عنوان بدترین حادثه اتمی آمریکا یاد می‌شود، حادثه اتمی تری مایل آیلند بود.
انرژی هسته‌ای در عین مفید بودن، در صورت عدم کنترل و نظارت کافی بر روی آن، می‌تواند بسیار خطرناک و مرگبار و حتی فاجعه‌آمیز باشد. نمونه بارز این مطلب حادثه هسته‌ای چرنوبیل در روسیه است که اگرچه در وهله اول به کشته شدن تنها 30 نفر انجامید، اما تبعات ناشی از آن تاکنون بیش از 20 هزار نفر را به دلیل تشعشعات اتمی به کام مرگ فرستاده است.
اما به جز حادثه هسته‌ای چرنوبیل، حوادث دیگری هم در زمینه انرژی اتمی رخ داده است که در زیر به آن‌ها می‌پردازیم.
لوئیس الکساندر اسلوتین فیزیکدان و شیمیدان کانادایی، در پروژه منهتن شرکت داشت( پروژه منهتن، طرح مخفی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم برای گسترش ساخت بمب‌های اتمی بود)، در ۲۱ می۱۹۴۶، به طور تصادفی شروع به شکافت هسته‌ای کرد که منجر به تابش اشعه‌هایی با سرعت بالا شد . بلافاصله او را به بیمارستان منتقل کردند ولی ۹ روز بعد، یعنی در ۳۰ می، دومین قربانی مسمومیت پرتوی در تاریخ درگذشت.
حادثه دیگر نیز مربوط به حادثه اتمی فوکوشیما در ژاپن بود. مجموعه این حوادث از تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۱۱ و در پی زلزلهٔ ۹ ریشتری و سونامی، و در اثر از کار افتادن ماشین‌آلات نیروگاه هسته‌ای شماره ۱ فوکوشیما متعلق به شرکت نیروی برق توکیو، یکی از پس دیگری، و نشت مواد رادیواکتیو به وقوع پیوست. متخصصان این حادثه را بعد از حادثه چرنوبیل بزرگ‌ترین فاجعهٔ اتمی می‌دانند و از نظر پیچیدگی آن را در مقام نخست فجایع اتمی جهان قرار می‌دهند چرا که تمام رآکتورهای نیروگاه فوکوشیما در نتیجهٔ این رویداد با مشکل مواجه شد.

در زمان وقوع زلزله، رآکتور ۴ خالی از سوخت بود و رآکتورهای ۵ و ۶ خاموش و کاملاً سرد بودند. بقیهٔ رآکتورها، با وقوع زلزله به طور خودکار خاموش شدند و ژنراتورهای اضطراری شروع به کار کردند تا پمپ‌های آب را برای خنک کردن رآکتورها به کار بیندازند. محوطهٔ نیروگاه با سدی دریایی محافظت می‌شد که برای مقابله با سونامی ۵٫۷ متری کفایت می‌کرد، ولی در برابر امواج ۱۴ متری که ۱۵ دقیقه بعد از زلزله آغاز شد، کاری از پیش نمی‌برد، در نتیجه محوطهٔ نیروگاه کاملاً در آب فرو رفت. ژنراتورها که در ارتفاعی پایین‌تر از سطح دریا قرار داشتند و تابلوهای برق در طبقهٔ پایین رآکتورها واقع شده بودند، همگی زیر آب فرو رفتند. ارتباط با شبکهٔ برق قطع و کار خنک کردن رآکتورها متوقف شد. دمای رآکتورها از حد مجاز بالاتر رفت. سیل و زلزله کمک‌رسانی از جاهای دیگر را تقریباً غیرممکن کرده بود.

شواهدی که به زودی به دست آمد، حاکی از این بود که در رآکتورهای ۱ و ۲ و ۳ سوخت هسته‌ای ذوب شده و روکش فلزی بالای ساختمان رآکتورهای ۱ و ۳ و ۴ در اثر انفجار هیدروژن نابود شده‌است. انفجار به دستگاه‌های کنترل حرارت در داخل رآکتور ۲ آسیب رساند و رآکتور ۴ نیز آتش گرفت. علاوه بر این ، میله‌های سوخت مصرفی که در استخرهای سوخت واحدهای ۱-۴ ذخیره شده بود در اثر کاهش سطح آب استخرها شروع به داغ شدن کرد. به دلیل ترس از نشت اشعه تا شعاع ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) نیروگاه از سکنه خالی شد و کارگران نیروگاه که در معرض تابش اشعه قرار داشتند، موقتاً از نیروگاه خارج شدند. در تاریخ ۱۷ مارس ژنراتوری که در واحد ۶ قرار داشت، به کار انداخته شد تا واحدهای ۵ و ۶ را که کمتر آسیب دیده بودند، خنک کند. از ۲۰ مارس شبکهٔ برق دوباره به کار افتاد ولی ماشین‌آلانی که در اثر سیل، آتش‌سوزی و انفجار در رآکتورهای ۵ و ۶ تخریب شده بودند همچنان غیرقابل راه‌اندازی بودند. مقامات ژاپنی پس از بررسی حادثه ابتدا میزان آن را سطح ۴ در مقیاس بین‌المللی هسته‌ای (اینس) برآورد کردند اگرچه سازمان‌های دیگر بین‌المللی پیش‌بینی می‌کردند که سطح واقعی بحران بالاتر از این باشد. ژاپن سطح بحران هسته‌ای را ابتدا تا سطح ۵ و سپس تا ۷ بالا برد. فروش مواد خوراکی که در این منطقه روییده بودند، ممنوع شد.

بررسی‌های وزارت علوم و وزارت آموزش ژاپن نشان داد که در مناطق شمالی ژاپن، در فاصلهٔ ۵۰-۳۰ کبلومتری محوطهٔ نیروگاه، میزان سزیوم رادیواکتیو تا سطح نگران‌کننده‌ای بالا رفته‌است. در این گزارش اشاره شده است بر اساس مقیاس جهانی سزیوم-۱۳۷ و ید-۱۳۱ نشان می‌دهد که موادی که از نیروگاه فوکوشیما ۱ آزاد شده به اندازهٔ ایزوتوپ‌های آزاد شده در فاجعهٔ چرنوبیل حائز اهمیت است. مقامات توکیو توصیه کردند که تا مدتی از آب شیر برای تهیهٔ غذای نوزادان استفاده نشود. در دو سایت نیروگاه آلودگی پلوتونیمی مشاهده شد.

آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) در ۲۷ مارس اعلام کرد که کارگرانی که در ۲۵ مارس برای پیشگیری در بیمارستان بستری شده بودند، به علت ایستادن در آبی که در واحد ۳ نیروگاه جمع شده بود، تا مچ پا در معرض اشعهٔ رادیواکتیو، بین ۲ تا ۶ درجهٔ Sv قرار گرفته‌اند. واکنش جهانی به این حوادث نیز همچنان نگران‌کننده بود. دولت ژاپن و تپکو (TEPCO) برای آنچه عدم ارتباط درست با عموم و تلاش‌های من در آوردی برای حل مشکل خوانده شد، مورد انتقاد قرار گرفتند. متخصصان اعلام کردند که حتی با استفاده از نیروی کار صدها یا حتی هزاران نفری ممکن است تمیز کردن منطقه چند سال یا دهه به طول بینجامد. در ۲۰ مارس، سخنگوی دولت، یوکیو ادانو، اعلام کرد که پس از عبور از بحران، فعالیت نیروگاه متوقف خواهد ماند.

حادثه دیگری که در این زمینه رخ داد و از آن به عنوان بدترین حادثه اتمی آمریکا یاد می‌شود، حادثه اتمی تری مایل آیلند بود که نخستین فاجعه راکتورهای هسته‌ای دنیا (پیش از حادثه چرنوبیل) است و در ۲۸ مارس ۱۹۷۹ میلادی در تری مایل آیلند آمریکا اتفاق افتاد. در این حادثه بخشی از هسته اصلی واحد ۲ در نیروگاه تری مایل آیلند در ایالت پنسیلوانیا در آمریکا ذوب شد که باعث نشت ۳ میلیون کوری گاز رادیواکتیو به بیرون از نیروگاه گردید.
در پی این حادثه حدود ۱۴۰٬۰۰۰ نفر از اهالی منطقه خانه‌های خود را ترک کردند. پس از حادثه تری مایلی آیلند، ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای برای مدتی در آمریکا متوقف شد. 
حادثه تری مایل آیلند تا پیش از وقوع فاجعه چرنوبیل، مشهورترین حادثه در تاریخ نیروی هسته‌ای به شمار می‌رفت. این ماجرا موجب جابجا شدن هزاران سکنه اطراف نیروگاه شد و موضوعی شد که هفته‌ها رسانه‌های گروهی غرب از آن با آب و تاب صحبت می‌کردند.
نیروگاه مورد بحث از نوع رآکتور آب تحت فشار با قدرت ۹۰۰ مگاواتی است که از یک سال پیش وارد خط شده بود. در ساعت چهار صبح، مدار اولیه آب خالی شد، یعنی دو شیر تغذیه یکی پس از دیگری شکست. چون چراغهای هشدار دهنده در پشت صفحه سرویس پنهان شده بود، مسؤلان هشت ساعت بعد متوجه شدند. توربین خود به خود از حرکت باز ایستاد و دما و فشار در درون قلب نیروگاه شروع به بالا رفتن کردند. چند ثانیه بعد شیر فشار شکن، برای آزد کردن فشار اضافی باز شد. هنوز شش ثانیه وقت لازم بود که دسته‌های کنترل پایین بیافتند تا رآکتور از حرکت باز ایستد. تا این لحظه‌ها همه چیز عادی بود. اما بد اقبالی هنگامی شروع شد که شیر فشار شکن، پس از آزاد کردن فشار اضافی، بسته نشد، بطوری که آب توانست همچنان روی حفاظ رآکتور بریزد.

بنابراین همان وضعیت از دست رفتن سرمایش به وقوع پیوست و طبیعتاً سیستم سرمایش اضطراری به کار افتاد و... ساعت شش صبح رئیس قسمت، گیج و مبهوت سر رسید و سریعاً شیر فشار شکن را بست. اگر وی اینکار را نمی‌کرد، قلب رآکتور به تدریج ذوب می‌شد و فاجعه واقعی رخ می‌داد. با این وصف اوضاع آنقدرها هم تحت کنترل قرار نگرفت. اولاً قفل خودکار حفاظ رآکتور کار نمی‌کرد. در نیروگاه از قبل خبر داشتند که مخزن تخلیه آب بندی نیست، با وجود این تعمیر آن را به بعد موکول کرده بودند. گازهای گزنون و کریپتون از گازهای نادر پرتوزا با عمر کوتاه مدتهای مدید و بدون شک از ساعت پنج صبح وارد هوای آزاد شده بودند و این در حالی است که برنامه حفاظت از محیط بین ساعتهای هفت تا هشت صبح به اجرا گذاشته می‌شد.

حادثه دیگر نیز مربوط به سایت هنفورد، یک مرکز گسترده و تقریباً از رده خارج انرژی هسته‌ای در کنار رودخانه کلمبیا در ایالت واشینگتن در کشور آمریکا است.
این سایت آلوده‌ترین سایت هسته‌ای ایالات متحده و مرکز بزرگترین فعالیت‌های پاکسازی هسته‌ای در این کشور است. سایت هنفورد در سال ۱۹۴۳ میلادی به عنوان بخشی از پروژه منهتن در نزدیکی شهر هنفورد در ایالت واشینگتن تاسیس شد. نخستین رآکتور تمام‌عیار تولید پلوتونیوم دنیا - موسوم به رآکتور B - در سایت هنفورد برپا شد. نخستین بمب اتمی دنیا در «آزمایش هسته‌ای ترینیتی» و بمب اتمی «فت من» که روی شهر ناکازاکی منفجر شد، هردو پلوتونیوم‌های تولید شده در سایت هنفورد را بکار بردند. امروزه بیشتر تشکیلات سایت هنفورد از رده عملیاتی خارج شده‌اند.
در دوران جنگ سرد، سایت هنفورد به ۹ رآکتور هسته‌ای و ۵ مجموعه پردازش پلوتونیوم مجهز شده بود. پلوتونیوم مورد استفاده در تمامی ۶۰٬۰۰۰ جنگ‌افزار هسته‌ای ایالات متحده در همین مراکز تولید شده است. فناوری هسته‌ای در آن دوران پیشرفت سریعی داشت و دانشمندان سایت هنفورد پایه‌گذار بسیاری از روش‌های نخستین دفع ضایعات هسته‌ای و راهکارهای ایمنی مربوط به صنایع هسته‌ای بودند. با وجود این، بسیاری از روش‌های بکار رفته در دفع ضایعات هسته‌ای و راهکارهای ایمنی مورد استفاده در سایت هنفورد ناکافی بودند، بطوریکه در طول دهه‌های گذشته، مقادیر بسیاری آلاینده رادیواکتیو خطرناک از سایت هنفورد در هوا و آب رودخانه کلمبیا رها شده که سلامت شهروندان منطقه و اکوسیستم رودخانه کلمبیا را تهدید می‌کند.
با پایان جنگ سرد، تشکیلات مربوط به ساخت سلاح هسته‌ای در سایت هنفورد بسته شد، اما مقدار ۲۰۴٬۰۰۰ متر مکعب ضایعات رادیواکتیو سطح بالا که در اثر فعالیت این تشکیلات هسته‌ای تولید شده کماکان در سایت باقی‌مانده است که دو سوم حجم کل ضایعات هسته‌ای سطح بالا در کشور آمریکا را تشکیل می‌دهد. سایت هنفورد به عنوان آلوده‌ترین مرکز هسته‌ای کشور آمریکا، در حال حاضر کانون فعالیت‌های پاکسازی ضایعات هسته‌ای است، اما با این حال دارای یک نیروگاه هسته‌ای فعال، یک آزمایشگاه علمی به نام آزمایشگاه ملی شمال‌غربی پاسیفیک و یک رصدخانه به نام رصدخانه لیگوی هنفورد است.


نیروگاه اتمی خاموش لوسنس که در لوسنس، ایالت وو در سوئیس قرار داشته و یک نیروگاه خاموش بوده که بصورت آزمایشی راه اندازی شده بود و بر اثر حادثه اتمی ۱۹۶۹ خاموش گردید.
ساخت این نیروگاه که راکتور با آب سنگین به همراه سیستم خنک کننده دی اکسید کربن بود از سال ۱۹۶۲ دریک غار به ارتفاع ۲۵ مترو وبه قطر ۲۰ متر آغاز شد.
این نیروگاه ۳۰ مگاوات انرژی گرمایی تولید می‌کرد که مولد ۸٫۳ مگاوات برق بود.
این نیروگاه با آلیاژی از ۰٫۹۶% اورانیوم غنی شده با سرباره کروم در آلیاژ منیزیوم با ۰٫۶% زیرکونیوم وارد شده در ماتریس گرافیت کار می‌کرد.
گاز دی اکسید کرین با فشار ۶٫۲۸ مگاپاسکا و حرارت ۲۲۳ درجه سلسیوس به بالای شبکه‌ها پمپ می‌شد و با فشار ۵٫۷۹ مگاپاسکال و حرارت ۳۷۸ درجه سلسیوس از آنها خارج می‌شد.
این پروژه بدست شرکت SNA- Société Nationale pour l'encouragement de la technique Atomique industrielle انجام گرفته بود و قرار بود که این نیروگاه تا آخر سال ۱۹۶۹ فعال باشد. اما در زمان استارت در ۲۱ ژانویه ۱۹۶۹ مشکلی در سیستم خنک کننده بوجود آمده وهمین باعث ذوب‌شدن سوخت هسته‌ای قسمتی از قلب راکتور شده و نشتی حاصل از آن، آلودگی رادیواکتیو در حجم زیاد در محل را موجب شد. این حادثه که به درجه ۴ از هفت (حادثه چرنوبیل به عنوان درجه هفت مشخص شده‌است) خطر رادیو اکتیو رسیده بود در رتبه بندی جهانی به عنوان یکی از ده حادثه جدی در نوع خود (انرژی اتمی برای مصرف غیر نظامی) در دنیا شناخته شده. هیچکدام از کارکنان این نیروگاه و نه حتی بومیان منطفه در معرض تشعشعات این حادثه قرار نگرفتند و آزمایشات صورت گرفته از اطراف منطفه مقدار رادیواکتیو موجود را در اندازه‌های استاندارد نشان داد.
آزمایش‌های انجام شده بر روی کارکنان این نیروگاه در بیمارستان برن هیچ اثری از وجود امواج رادیواکتیو نشان نداد اما محوطه غار بصورت خطرناکی آلودگی رادیو اکتیو را نشان می‌داد.
این غار در سال‌های بعد آلوده‌زدایی شد و در سال ۱۹۹۲ توسط بتن بصورت نیمه بسته در آمد و آخرین زباله‌های هسته‌ای این نیروگاه در سپتامبر ۲۰۰۳ به مرکز نگهداری موقت ضایعات هسته‌ای با رادیواکتیو ضعیف Würenlingen منتقل شد. و راکتور 
اتمی این نیروگاه نیز پس از برطرف کردن آلودگی از حالت نصب خارج شده و قطعات آن پیاده شد.

مورد دیگر نیز مربوط به سِوِرْسْک  یک شهر بسته در استان تومسک روسیه است. سورسک از مراکز اصلی تولید پلوتونیوم و بازفرآوری و غنی‌سازی اورانیوم در روسیه است.
این شهر که در حدود ۱۵ تا ۲۰ کیلومتری شهر تومسک واقع شده در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۰۹٬۱۰۶ نفر جمعیت داشته‌است.
سورسک در زمان شوروی یک شهر مخفی بود تا این‌که بوریس یلتسین رئیس جمهور روسیه در سال ۱۹۹۲ اعلام کرد که شهرهای بسته می‌توانند از نام‌های تاریخی خود استفاده کنند. سورسک پیش از این تاریخ در هیچ نقشه رسمی درج نشده‌بود. این شهر که در سال ۱۹۴۹ بنیاد شده تا سال ۱۹۵۴ پیاتی پوچتووی (Пя́тый Почто́вый) و تا سال ۱۹۹۲ تومسک-۷ نامیده می‌شد. تا سال ۱۹۹۲ نام تومسک-۷ از سوی مقامات به عنوان یک صندوق پستی در اطراف شهر تومسک وانمود می‌شد. گرچه وجود سورسک از محرمانه بودن درآمده ولی هنوز شهری بسته است یعنی غیرساکنان حق ورود به آن را ندارند.
یکی از سانحه‌های جدی هسته‌ای در ۶ آوریل ۱۹۹۳ در سورسک روی داد که طی آن یک مخزن محتوی محلول بسیار پرتوزا منفجر شد.
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۲
غیر قابل انتشار: ۰
inhnews
nbz
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۹:۳۱ - ۱۳۹۴/۰۱/۳۱
inhnews
0
1
inhnews عالی بود.
نام:
ایمیل:
* نظر: