سردبیر رای الیوم:
اتحادیه عرب آخرین نفس ها را می کشد
سردبیر روزنامه رأی الیوم افزود: تاریخ اتحادیه عرب طی سه دهه اخیر پر از نقاط سیاه است؛ این اتحادیه محاصره و اشغال عراق را مشروع کرد، حمله به لیبی را مورد حمایت قرار داد و عضویت سوریه که خودش موسس این اتحادیه است را به تعلیق درآورد و از آمریکا خواست که به سوریه حمله نظامی کند. اکنون از این اتحادیه فقط اسمی باقی مانده است.
جدای از انتخاب احمد ابوالغیظ تنها کاندیدای مصر برای پست دبیری کل اتحادیه عرب یا انتخاب فرد دیگری به عنوان دبیر کل اتحادیه عرب، باید گفت که کار مشترک عربی و همه موسساتش نفس های آخر خود را می کشد.
ابوالغیط آخرین وزیر خارجه دوران حسنی مبارک رئیس جمهوری مخلوع مصر هنگامی که وعده داد، دست و پای هر فلسطینی ساکن نوار غزه محاصره شده و گرسنه نگه داشته شده که وارد اراضی مصر شود را می شکند حتی اگر بخواهد یک قوطی شیر پیدا کند که برای شیردادن به فرزندانش با پولی که از عرق جبینش درآورده را بخرد.
عطوان افزوده است: ابوالغیظ با این روحیه وارد تاریخ دیپلماسی شد و ما هنوز هم دلیل اینکه دولت مصر چرا بر کاندیداتوری ابوالغیظ به عنوان تنها کاندیدای خود برای این پست اصرار می کرد را نمی دانیم؟
«شناسنامه اتحادیه عرب طی سه دهه گذشته پر از نقاط سیاه است. این اتحادیه دخالت نظامی آمریکا در عراق در سال 1990 که منجر به نابودی این کشور و کشتار یک میلیون کودک از گرسنگی شد که تحت محاصره ظالمانه ای که منتهی به اشغال این کشور عربی شد را مشروع کرد. اشغالی که باعث تقسیم این کشور به کانتون های طایفه ای و نژادی و انحلال ارتش و نهادهای دولتی و ترور بیشتر دانشمندانش شد.»
«از موضع برخی افراد که خواستار دوره ای کردن پست دبیر کل اتحادیه عرب میان کشور های عربی و محصور نشدن آن فقط در کاندیداهای مصری به بهانه آن که مصر کشور مقر اتحادیه عرب است، تعجب می کنیم، این دوره ای کردن، دوره ای کردن شکست و توطئه چینی و تقویت ارزش های بردگی و تسلیم به آمریکا و هم پیمان اسرائیلی اش و حمایت از اشغال مقدسات و جنایت هایی است که اسرائیل در حق کسانی که در نوار غزه محاصره شده و گرسنه نگه داشته شده اند، مرتکب می شود.»
نویسنده افزوده است: اگر عمرو موسی دبیر کل سابق اتحادیه عرب از دخالت نظامی ناتو در لیبی و تبدیل این کشور به یک کشور شکست خورده از هم پاشیده که هرج و مرج خونین بر آن حاکم شده، حمایت کرد، 'نبیل العربی' دبیر کل پس از وی نیز از همین در وارد تاریخ می شود زیرا از آمریکا درخواست کرد مانند لیبی در سوریه نیز دخالت نظامی کند و عضویت این کشور که خودش موسس این اتحادیه است را به تعلیق درآورد و کرسی اش را با حمایت کشورهای حاشیه خلیج فارس به معارضان مسلح داد؛ کاری که سازمان ملل نکرد. همچنین هنگامی که العربی که پس از بیداری وجدان بی سابقه و دیرهنگان می خواست این اشتباه خود را اصلاح کند و از دیدار با ولید المعلم وزیر خارجه سوریه در هر مکانی که المعلم انتخاب کند، استقبال کرد کمتر از 24 ساعت بعد از این موضعش در پاسخ مثبت به دیکته هایی از پایتخت های کشورهای حاشیه خلیج فارس عقب نشست.
انتخاب ابوالغیظ یا هر کاندیدای دیگر مصری، این واقعیت دردناک و شرم آور را تغییر نمی دهد بلکه چه بسا سرعت وخامت کنونی در همه زمینه ها را افزایش می دهد زیرا این پست هیبت و اهمیت خود را از دست داد و این نهاد جایگاه و ارزش خود را از دست داد و آقای العربی در اوج حکمت و عقلانیت و آینده نگری بود هنگامی که تصمیم گرفت که خود را بازنشسته کند و جایگاه و کرامت و انسانی و شخصی باقی مانده برای خود را نگه دارد و وارد جهان فراموشی شود و از اشتباهات فاجعه باری که خودش و اتحادیه اش در پنج سال گذشته از دوران دبیر کلی اش مرتکب شد،دوری کند.
دولت مغرب بهترین کار ممکن را با مخالفتش در برگزاری نشست سران عرب در اراضی اش انجام داد و همتای موریتانی اش آینده نگر خواهد بود و به خودش احترام خواهد گذاشت اگر همین کار را بکند و از ماموریتی که هیچ افتخاری در آن نیست و باعث گیج شدن خودش و مردم عرب گرای میهن پرست اش می شود، چشم پوشی کند. مگر نشست سران آینده عرب وقتی برگزار شود چه می کند، جز چسباندن اتهام تروریسم به فرهنگ مقاومت و مردان آن،همانطور که در نشست اخیر وزرای کشور عرب در تونس انجام داد؟ 
یا کاری جز تهیه تریبون برای 'عادل الجبیر' وزیر خارجه عربستان برای تهدید به تغییر فلان یا بهمان رئیس جمهور عربی چه با با صلح چه با جنگ می تواند انجام دهد، گویی چرچیل است یا ژنرال 'مونتگمری' فرمانده ارتش های متفقین است که در جنگ جهانی دوم نازیسم را سرنگون کرد؟
کنفرانس های سابق سران اتحادیه عرب که آخرین آن در شرم الشیخ مصر در ماه مارس گذشته برگزار شد، فقط مختصر به جلسه افتتاحیه شد و پس از آن و بلکه قبل از آن شرکت کنندگان سالن را به سمت فرودگاه و از آن جا به سمت پایتخت های خود ترک کردند؛ این دیگر چه نشست سرانی است و این سران دیگر چه کسی هستند؟ 
این در حالی است که دستان بیشتر آنها به به خون بی گناهان چه با مشارکت در جنگ ها چه با سکوت، آلوده است.
خدا رحمت کند نشست سران عرب که محور آنها حمایت از مقاومت در برابر اشغالگری اسرائیل و حمایت از انتفاضه های ملت فلسطین و صدور محکومت و مخالفت با هر نوع تسلیم و تحقیر و عادی سازی روباط تحت عناوین صلح با دشمنان بود و رهبرانش مردانی به تمام معنای کلمه بودند.
ای کاش، یک کلمه دشمن در اشاره به اسرائیل در همه بیانیه های نشست سران عربی اخیر یا حتی نشست های وزرای خارجه اش پیدا کنیم یا یک کلمه در حمایت از انتفاضه ملت فلسطین در برابر اشغالگر با تمام ابزارهای مشروع و پایان دادن به محاصره ظالمانه نوار غزه و پیش از آن عراق پیدا کنیم.
در سایه این وضعیت بد، مهم نیست چه کسی به عنوان دبیر کل اتحادیه عرب انتخاب شود؛ اتحادیه ای که فقط اسمی از آن باقی مانده است.