عامل جاسوسی هسته ای کیست؟
این گزارش نگاهی به سرخط اصلی خبرها و همچنین نوشته های سرمقاله نویسان و نویسندگان روزنامه های امروز شنبه 23 خرداد 1394 خورشیدی انداخته و مهم ترین موضوع های مورد توجه این روزنامه ها را بررسی کرده است.



***عامل اصلی جاسوسی هسته ای

روزنامه ی«قانون» در گزارشی در این باره نوشت: ناف مذاکراتِ ده، دوازده ساله هسته ای ایران و قدرت های جهانی انگار با حاشیه گره خورده است. حتی اگر از دل مذاکرات هم چیزی بیرون نیاید، این حاشیه های پر رنگ تر از متن هستند که مخاطبان را با خود همراه نگه می دارند. در تازه ترین حواشی از مذاکرات هسته ای که خبرش به بیرون درز کرده، دو میزبان اصلی گفت وگوها اعلام کرده اند شواهدی در دست دارند که نشان می دهد احتمالا از چانه زنی های دیپلماتیک، جاسوسی شده است. اتریش و سوئیس به صورت مشترک بیانیه داده اند که قصد دارند درباره جاسوسی از مذاکرات هسته ‎ای ایران با قدرت های جهانی تحقیق کنند. جالب اینجاست که یکی دو روز پیش هم، شرکت امنیت سایبری کاسپرسکی که همه ما در ایران با نرم افزار آنتی ویروس آنها آشنا هستیم، اعلام کرد که از سه هتل محل مذاکرات هسته ای، جاسوسی شده است. 

قانون در ادامه نوشت: کاسپرسکی حتی برنامه زمان بندی و شیفت کاری هکرها را نیز فهمیده و گزارش داده که آنها، روزهای شنبه در تعطیلات به سر می برده اند و روزهای یکشنبه مأموریت جاسوسی خود را انجام می داده اند. همچنین شیفت کاری آنها دو ساعت زودتر از ساعت کاری به وقت گرینویچ شروع و تمام می شده است. وقتی این برنامه ریزی را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم ، متوجه می شویم که این تایم با زمان کار در اسرائیل کاملا منطبق است. این همان سرنخی است که می تواند شاهدی بر نقش اسرائیل در این حملات سایبری باشد. 

روزنامه ی «ابتکار»هم در این باره نوشت: انگشت اتهام بیش از همه مورد توجه رژیم صهیونیستی است چرا که از یک سو تا به حال برای کارشکنی در روند مذاکرات و جلوگیری از توافق میان ایران و گروه شش کشور بیش از همه تلاش کرده است و از طرف دیگر کارشناسان معتقدند که بررسی ها نشان می دهد که رژیم صهیونیستی مرکز این اقدامات بوده است. اما در عین حال یکی از اعضای تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان اعلام کرده که مذاکره کنندگان ایران همواره احتمال بالا و ریسک استراق سمع و جاسوسی را در نظر داشته و محتاط بوده اند.هرچند رژیم صهیونیستی این اتهام را رده کرده است.

ابتکار در ادامه نوشت: خبر جاسوسی در حالی منتشر می شود که پیش از این آمریکا، رژیم صهیونیستی را به استفاده از اطلاعات گزینشی درز کرده از گفتگوها با هدف ایجاد اختلال در موضع آمریکا متهم کرد.رژیم صهیونیستی همواره از روند مذاکرات گروه شش کشور با ایران انتقاد و اعلام کرده است هرگونه توافق حاصل از این گفتگوها، برنامه هسته ای ایران را به اندازه کافی محدود نخواهد کرد. طی چند دور گفتگو، مقامات ارشد رژیم صهیونیستی اعلام کردند با استفاده از منابع مختلف از جمله نشست های اطلاعاتی و اطلاعات دریافت شده از متحدان، از موضوعات مطرح شده در این گفتگوها آگاهی دارند.این مقامات در خصوص هویت متحدانی که این اطلاعات را در اختیار رژیم صهیونیستی قرار می دادند توضیحی ارائه نکردند، اما تصریح کردند رژیم صهیونیستی هرگز از آمریکا که نزدیکترین متحد آن شمرده می شود، جاسوسی نکرده است.



*** بازگشت ارکستر ملی

بازگشایی ارکستر سمفونیک ملی پس از چهار سال، خبری بود که در روزنامه های امروز از رویکردی امیدوارانه تحلیل و ارزیابی شد.

روزنامه ی «فرهیختگان» در مطلبی که عنوان «امیدواری در روزهای سختی» را یدک می کشید، آورد: پس از سال ها که ارکستر ملی فعالیتی نداشت بالاخره این ارکستر با رهبر پیشینش فرهاد فخرالدینی در تالار وحدت به صحنه رفت. ارکستری که پای مقامات سیاسی و فرهنگی کشور را به آن باز کرد و محلی شد برای طرح سوالات خبرنگاران درباره وضعیت موسیقی این روزها در ایران. 

به نوشته ی فرهیختگان در شب راه اندازی ارکستر ملی علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به سوالات خبرنگاران پاسخ نداد، اما معاون هنری او علی مرادخانی در جمع خبرنگاران به پرسش های آنها پاسخ داد. معاون هنری درباره لغو کنسرت ها گفت: «امیدوارم لغو کنسرت ها به زودی به پایان برسد. ما به دنبال ایجاد تعامل با دیگر ارگان ها هستیم تا دیگر شاهد لغو کنسرتی نباشیم.»

همچنین به نوشته ی این روزنامه حسام الدین آشنا مشاور فرهنگی رییس جمهوری در شب آیین گشایش ارکستر موسیقی ملی از عوامل اجرایی این ارکستر به نام ارتش بزرگ فرهنگی کشور یاد کرد و درباره جریان لغو کنسرت ها در تهران و شهرستان ها به آسیب های آن اشاره کرد و گفت: «لغو هر مجوز قانونی؛ یعنی باز کردن راه برای موسیقی زیرزمینی، موسیقی غیرقانونی و موسیقی هنجارشکن. وقتی کشور می تواند چنین موسیقی های نجیب، محترم، پرمحتوا و پرارزشی را به فرزندان ارائه کند جلوگیری نابخردانه از تلاش های هنری عزیزان این ملت هیچ معنی ای ندارد، مگر تضعیف بنیه فرهنگی و هنری این کشور.»

روزنامه ی «ایران» هم در گزارشی نوشت: شامگاه چهارشنبه 20 خرداد ماه خیابان استاد شهریار مملو از علاقه مندان به موسیقی ایرانی بود. بسیاری از افرادی که در صف های دریافت بلیت ایستاده بودند سن و سال شان گویای این بود که کم و بیش با ملودی های گذشته آشنایی دارند و بار دیگر برای تجدید خاطرات خود می خواهند زیر سقف تالار به یک وحدت دسته جمعی برسند. ساعت تقریباً به زمان آغاز نزدیک می شد و زنگ سالن برای بازگشایی به صدا درآمد. هنرمندان نیز در پی مردم یک به یک وارد جمعیت می شدند و از هیاهوی محوطه کم کم کاسته می شد. قرار بود در این سالن که خود بوی تاریخ و فرهنگ می دهد صدای موسیقی ملی بار دیگر نواخته شود. صدایی که 4 سال اجرای آن متوقف شده بود.

این روزنامه همچنین در یادداشتی نوشت: بازگشایی ارکستر سمفونیک و ارکستر ملی یک درس مهم به همراه داشت؛ اینکه همواره میتوان امیدوار بود و نا امید نشد. اینکه میتوان به صحنه آمد و با انتخاب منتخبی که برنامه ها و دیدگاه هایی «متفاوت» و همسو با «مردم» دارد، نه تنها راه موسیقی که مسیر ترسیم شده برای اهالی فرهنگ را هم تغییر داد. اینکه میتوان با کمترین هزینه، فلشها را تغییر جهت داد و سرنوشت را از سر نوشت. به قول شاعر خوب شهرمان سید علی صالحی «امید خوب است و اعتماد و علاقه بی سؤال و دانایی بی دلیل، سرشار شدن از شادمانی، رفتن به خواب رؤیا و رسیدن به رضایت روشنایی. ما باید زنده بمانیم.هنوز هم باران هست. راه، رؤیا و روشنایی هست».

به نوشته ی ایران بازگشایی ارکستر ملی یک پیام روشن دارد؛ دولت و ملت تمام قد پشت موسیقی و اهالی اش ایستاده اند و میدانند که جهان بیامید بی شک دوزخ است و آنها به هیچ روی از راهی که انتخاب کردهاند ناامید و پشیمان نشده و نخواهند شد.



***درس های انتخابات ترکیه

نتایج انتخابات پارلمانی ترکیه در هفته ی گذشته که بر اساس آن حزب عدالت و توسعه اکثریت مطلق پارلمانی خود را از دست داد، هنوز هم در کانون توجه یادداشت نویسان روزنامه ها است. امروز هم این مساله از زاویه های مختلف تحلیل شد.

روزنامه ی «کیهان» در ستون «یادداشت روز» خود با عنوان «خطاهای استراتژیک اردوغان» نوشت: انتخابات 17 خردادماه ترکیه و نتایج آن نشان داد که از یک سو هنوز جریان اسلام گرا در ترکیه در کانون توجه مردم قرار دارد و گزینه اول مردم مسلمان ترکیه به حساب می آید و از سوی دیگر نشان داد حزب اسلام گرای «عدالت و توسعه» هزینه اشتباهات راهبردی خود را در عرصه داخلی و خارجی می پردازد.

به نوشته ی این روزنامه اگرچه حزب عدالت و توسعه، استراتژی دولت خود را «حل مسایل با همسایگان» قرار داد و این به معنای تغییر اساسی در رویکرد خارجی ترکیه به حساب می آمد ولی این رویکرد منطقی و عقلانی دوام نیاورد و در 5 سال گذشته دستخوش تغییر بنیادین گردید. اولین نتیجه این تغییر، انزوای ترکیه در محیط منطقه ای خود بود. هم اینک و پنج سال پس از بازگشت از سیاست «حل مشکلات با همسایگان»، ترکیه با هیچکدام از همسایگان خود رابطه استوار و دوستانه ای ندارد. می توانید مروری بر روابط دو و چند جانبه کنونی آنکارا با عراق، سوریه، یونان، قبرس، بلغارستان و ارمنستان داشته باشید.

در ادامه در مورد سیاست داخلی عدالت و توسعه آمده است: با نگاه به شرایط داخلی ترکیه و اتفاقاتی که طی سالهای گذشته در این کشور افتاد می توانیم بگوئیم اردوغان در سالهای گذشته بیش از آنکه مسیر همگرایی طیف های اسلام گرا را بپیماید، با طیف های مذهبی درگیر شد... به غیر از شکاف های عمیقی که میان حزب عدالت وتوسعه با اسلام گرایان به وجود آمده است، رابطه دولت آنکارا طی پنج تا ده سال گذشته با علوی ها و کردها نیز منطقی نبوده و به درگیری هایی منجر شده است.

« حسین دهشیار» استاد دانشگاه هم در یادداشتی درروزنامه ی فرهیختگان از «اردوغانیسم» با عنوان آفت همه گیر خاورمیانه یاد کرد و نوشت: نگاهی گذرا به شرایط حیات سیاسی در اکثر کشورهای خاورمیانه در یک صد سال اخیر، بالاخص از زمان فروپاشی امپراتوری عثمانی، یک ویژگی یکسان و همه گیر را در سرزمین های منطقه متجلی می سازد. با وجود اینکه این کشورها از درجات متفاوت سطح توسعه در تمامی زمینه ها برخوردار هستند، در یک مورد همگی کپی برابر با اصل هستند. کسب قدرت در این منطقه به ضرورت انحصار قدرت را متجلی می سازد.

در ادامه می خوانیم: در این منطقه دموکراسی به عنوان یک شیوه برای تعیین حاکم و حاکم به عنوان یک دموکرات دو روی یک سکه نیستند. روانشناختی مردم، بافت مناسبات اجتماعی، قواعد و رویه های ساختار بوروکراتیک، فرآیند تعامل قوای سه گانه و کیفیت فرهنگ سیاسی در این خطه به ضرورت بدون توجه به مسیر پیموده شده، اقتدارگرایی را به صحنه می آورد. سیستم جمهوری، قبیله ای، مشارکتی، موروثی یا پارلمانی که شیوه های متفاوت تعیین حاکم در این جغرافیا می باشند نهایتی جز اقتدارگرایی را متجلی نمی سازند.

روزنامه ی ایران هم در یادداشتی نوشت: نتیجه انتخابات اخیر ترکیه در هر صورت به این معنی است که مردم ترکیه به همراه مردم منطقه خواستار ثبات و امنیت دموکراتیکی می باشند که فراسوی تفاوت های قومی – فرقه ای به رعایت حقوق شهروندی پرداخته و به بربریت گروه های تروریستی پایان ببخشد. در این راستا سه کشور ترکیه - ایران - پاکستان که دارای جوامع مدنی نیرومندی هستند می توانند پایه گذار محور امنیتی دموکراتیک تازه ای باشند که آرامش را به منطقه بازگردانده و جامعه مدنی را قادر سازند تا بر خشونت های گوناگون فایق آید.

«الاهه کولایی» استاد دانشگاه اما از زاویه یی متفاوت به انتخابات ترکیه نگاه کرد و در سرمقاله ی روزنامه ی «آرمان» از مشارکت سیاسی بالای زنان در انتخابات اخیر ترکیه گفت و نوشت: رهبران حزب «عدالت و توسعه» ذخیره ارزشمند سیاسی حمایت زنان را به درستی مورد توجه و بهره برداری قرار دادند و حضور زنان باحجاب در فعالیت های سیاسی و حزبی از روندی چشمگیر و پرشتاب برخوردار شد. زنان عضو حزب «عدالت و توسعه» در این روند به فعالیت گسترده ای روی آوردند تا مشارکت سیاسی زنان و سهم آنان در جایگاه تصمیم گیری را افزایش دهند. آنها این فعالیت را در متن نظامی انجام دادند که همچنان سکولاریسم را به عنوان اساس خود حفظ کرده بود. در انتخابات اخیر ترکیه نیز 44درصد نامزدهای حزب «عدالت و توسعه» باحجاب بودند. زنان ترکیه توانستند با رفع ممنوعیت ورود زنان باحجاب به مجلس ملی، در پرتو رویکردی اصلاح طلبانه برای تامین حقوق اساسی خود گامی بلند به پیش بردارند. آنها پس از 80سال توانستند این تبعیض را از میان ببرند. آنان نشان دادند اراده سیاسی احزاب چگونه می تواند در رفع تبعیض علیه زنان تاثیرگذار باشد. موضوعی که نشان می دهد دیگر زنان خاورمیانه نیز باید با دقت تجربه های مشترکشان را دنبال کنند.



***24 خرداد و 2 سالگی تدبیر و امید

فردا یکشنبه 24 خرداد ماه است و دومین سالگرد انتخابات پرشور ریاست جمهوری که طی آن اعتدال گرایان توانستند گوی رقابت و اعتماد را از رای دهندگان بربایند و در مسیر عملی کردن شعارهایشان گام بردارند. روزنامه های امروز در یادداشت هایی به بررسی عملکرد دوسالانه ی روحانی پرداختند.

«محمدعلی وکیلی» مدیر مسوول ابتکار در سرمقاله ی امروز خود به بررسی کامیابی ها و ناکامی های دولت در 2 سال گذشته پرداخت. وکیلی در مورد کامیابی ها نوشت: آرامش عمومی حاکم شده است... امید به بهبودی، بر کاستی ها سایه انداخته است... تورم بحران آفرین مهار شده است... قدرت از حالت رازآلود و رمزآمیز خارج شده است و شفافیت بر تصمیمات دولتمردان حاکم می باشد... لاپوشانی که عامل مهم انباشت فسادها در گذشته بوده است به مدد قانونگرایی کمتر شده است. .. دولت نظم مالی و قانونی پیدا کرده است و قانون حرمت پیدا کرده است.

در مورد ناکام ها می خوانیم: مشی دولت یازدهم میانه روی و اعتدالی شد ولی اعتدال هنوز به گفتمان اجتماعی تبدیل نشده است. ... آثار تدبیر بر سر سفره و زندگی مردم همچنان نمایان نیست... داشتن استراتژی رسانه ای حلقه مفقوده روز اول دولت تا به اکنون بوده است.... فقدان وحدت رویه و نبود هم آهنگی بر حرکت دولت نمایان است... روحانی روی صحنه تنها است و هیچ صدایی از اطراف روحانی که تائیدگر و تحکیم کننده مواضع عمومی ایشان باشد به گوش نمی رسد.

روزنامه ی «اعتماد» هم در گزارشی به بیان نظر و دیدگاه کارشناسان سیاسی در مورد عملکرد دولت اعتدال پرداخت. این روزنامه از زبان «علی شکوری راد» نوشت: بزرگ ترین پروژه دولت در سیاست داخلی برچیدن فضای سرد سیاسی و بازگرداندن نشاط سیاسی در جامعه بود. اما متاسفانه دولت در ایجاد نشاط سیاسی آنچنان موفق نبوده است و شاهد هستیم که برخی وزارتخانه ها همچنان برنامه و سیاست های دولت قبل را پیگیری می کنند و وزارت کشور که وظیفه ایجاد امنیت در حوزه سیاست داخلی را داراست و باید توجهش را به فعالیت های سالم سیاسی معطوف کند در این زمینه عملا معطل بوده و نمی توان کارکرد دولت در این حوزه را موفق ارزیابی کرد.

همچنین از قول «محسن صفایی فراهانی» نوشت: دولت در عرصه سیاست داخلی ابزار های لازم را ندارد تا دست به اقدامات گسترده بزند و اختیاراتش در این حوزه محدود است. در واقع دولت بیشتر وظایف اجرایی را عهده دار است تا سیاست داخلی کشور. 

از زبان «فیاض زاهد» هم آمده است: هر چه دولت در حوزه سیاست خارجی تلاش کرده و با به کار گرفتن وزیری کاردان توانسته مشکلات ایران را در منطقه و جهان حل کند و پرونده هسته ای ایران را به نقطه ای که نتیجه مثبتی را در برداشته باشد نزدیک کند اما در حوزه سیاست داخلی شاهد هستیم که عملکرد دولت هیچ تناسبی با شعارها و وعده های انتخاباتی اش ندارد. البته وضعیت سیاست داخلی نسبت به دولت قبلی بسیار متفاوت شده است و با دوره قبل قابل مقایسه نیست اما انتظار بیشتر از اینها از دولت روحانی می رود.